Hani güneşin insanın içini ısıttığı, masmavi, pırıl pırıl bir güne uyansam, çocukluk günlerinde ki gibi, günlerden Cumartesi, aylardan Nisan..Uykumu alamamış olsam, minicik ayaklarım, dizlerimde futboldan yadigar yaralar. Küçücük yatağımda mahmur gözlerle bakarken etrafa, dışarıdan geçen simitcinin sesi yankılansa evlerde, taze simit kokusu gelse burnuma, kahvaltı masası çoktan hazırlanmış, çay demlenmiş, eski radyoda Zeki Müren şarkıları, köşede siyah beyaz televizyon, balkonda minik bisikletim, futbol topum...
Annem, babam beni çağırsa..
Kurtuluş'ta ki o eski sokakta, adını mahallenin isminden alan 4 katlı mavi apartmanın küçük bir dairesinde uyansam bir sabah yeniden, Sarman yine yaramazlik yapsa, asmalı, minicik balkon, sokakta tek tük park etmiş arabalar, güneş dolsa evin içine..
Herkes eskisi gibi, hemen herkes tanıdık, hiç kimse ölmemiş olsa..
Evin arkasındaki bomboş arsa, çocukları beklese yine, hep çocuklar oynasa o arsada, hani yaz, kış top oynadığımız, mahalle maçlarında bazen yenilip, bazen yenildiğimiz kale direkleri olan boş arsada..
Yan apartmanda Faik, Babür, bir kaç apartman ötede, Varol, Halit, Kadir otursa, en iyi arkadaşlarım. Ben yataktan kalkarken tembel tembel, annem 'İstersen Faik'i de kahvaltıya çağır' diye seslense, ben bir süre Sarman'la oynasam..
Sonra kahvaltımı ederken, çilek reçeli kokusu yayılsa odaya, babam kahvesini içerken gazeteleri okusa, ben anlamasam yazılanları, benim gazetelerim değil, bir sürü Teksas, Tommiks'lerim vardı ya...
Öğlene doğru, babam 'Maça gidelim mi ?'diye sorsa, sonra yüzümdeki heyecana gülse, o daha sorusunu bitirmeden ben Ankaragücü formamı çoktan giymiş olsam, kimin maçı olduğunu bile sormasam..
Sonra, evimizin önündeki Sarı Zephyr'e bindirse beni, başında spor şapkası, çok sevsem ben arabamızı, ön koltukta otursam. Annem 'Geç kalmayın' diye tembih etse. 19 Mayıs stadının yollarına düşsek yeniden, sokaklar pek tenha..
O gün, Ankaragücü'nün, Gençlerbirliğinin, PTT'nin, Şekerspor'un maçları olsa, biz stada yaklaşırken heyecan sarsa içimi, 'Kimin maçı var'' diye sorsam babama. Bana, takımları, futbolcuları anlatsa, Ertan Adatepe'yi, Zeynel Soyuer'i, Elma Fikri'yi. Ben pek dikkatli dinlesem anlattıklarını...
Stada girince, dış sahalarda ki maçlara baka kalsak bir süre, takımları, oyuncuları bilmesem de, uzun uzun izlesem olup biteni, hava sıcacık, kana kana su içsem termostan, 'Neden bu sahalar çim değil' diye düşünsem bir süre, aklıma evimizin arkasında ki arsa gelse...
19 Mayıs stadında sarı-lacivert, sarı-siyah, kırmızı-siyah bayraklar dalgalansa, o günkü futbol şölenine hazırlanmış olsa 19 Mayıs, etrafta futbol sevdalıları, seyyar satıcılar, sucular, yaşlılar, gençler, ortalık bayram yerine dönse...
Köfteci Ferit'in köfte arabasının önünde uzun kuyruklar, yanıbaşımızdan Amigo Sefa geçse, durup hal hatır sorsa, sohbet etse babamla bir süre..
Sonra turnikelere yönelsek yavaş yavaş, hoparlörden bir kadın sesi yankılansa 'Bugün oynanacak maçın takım kadrolarını veriyorum' dese, tribünler kıpır kıpır olsa. Maraton tribünde ki ayni yerimize otursak, betonun üstüne, altımıza gazete kağıtları sersek, püfür püfür bir rüzgar esse, etrafimızdaki simalar hep aşina, babam sohbete dalsa etrafindakilerle, hep futbol konuşsalar, yanımızda oturan yaşlı amca 'çekirdek ister misin' diye sorsa...
Herkes futbolu çok sevse..
Sonra ilk maçın başlamısına yakın, Sarı Siyah PTT çıksa sahaya.
Cavit, Yetik, Esen Ali;
'Bir P, iki T, P-T-T tezahüratı yankılansa stadta'
Amigo Sefa bir orkestra şefi inceliğinde yönetse taraftarı, o yürekten tezahürat stadın etrafından duyulsa. P-T-T gol attığı zaman 'Golü kim attı' diye sorsam babama, gülümsese, yanıbaşımızda ki yaşlı amca 'Zeki attı evladım' dese...
Sonra bitse birinci maç, herkes heyecanla esas maçı beklese, ikinci maç Ankaragücü'nün ya. Bir heyecan sarsa tribünleri, şimdi sanki tribünler daha da kalabalık gibi gelse gözüme, elindeki koca turşu kavanozları ile herkesin tanıdığı turşucu geçse önümüzden...
Sonra sarı lacivert çubuklu formaları ile sahaya çıksa Ankaragücü, yer yerinden oynasa, o gürültüye pek şaşırsam, neredeyse tüm stad Ankaragüçlü ya...
Kalede Baskın, sonra Remzi, İsmail, Erman, Müjdat, Sakıp, Candan...
'Gururluyuz Güçlüyüz Ankaragüçlüyüz' tezahüratının başını çekse Amigo Sefa, arkalardan biri 'Bastır Ankaragücü...' diye haykırsa...
Sonra gol attığı zaman Ankaragücü ortalık karnaval havasına bürünse, sanki öyle bir sevinç hiç yaşanmamış gibi, ve maç sonunda galip geldiği zaman Ankara'nın sarı laciverdi yüzler öyle hep gülse...
'Haftaya kimin maçı var...' diye sorsam babama, hiç ayrılmak istemesem o staddan, bitiş düdüğünden sonra bile uzun uzun baksam yeşil çimenlere...
Tribünler yavaş yavaş boşalırken, içimi bir hüzün kaplasa...
Babam, 'Annen bekler, artık eve gitme zamanı...' diye hatırlatsa...
19 Mayıs stadı yine öyle dolu, yine öyle sevdalı, yine öyle bizim olsa...
Yaşlı amca, Köfteci Ferit, turşucu Hürşit, Amigo Sefa....
Eve dönerken, babamla hep maçı konuşsak, sonra Mürşit firına uğrasak, taze ekmek alsa babam, kocaman olsa ekmek, sıcacık olsa, yol boyunca kenarlarını tırtırlasak...
Annem açsa bize kapıyı, heyecan ile anlatsam o gün olup biteni, galip geldik desem, gelecek hafta da maça gideceğiz desem...
Babam anneme, 'Akşama Konak Sinemasına gidelim mi' diye sorsa, o akşam Vahi Öz'ün oynadığı siyah beyaz bir film oynasa sinemada, babam çok sevse o filmleri...
